Weekendje Brussel

Steef en ik kregen deze zomer voor onze verjaardag een weekendje Brussel van Mirjam en Chiel. Afgelopen vrijdag was het zover. S'morgens vertrokken in Mirjam haar nieuwe autootje. Wat een rust geeft een nieuwe auto mij, ik ben namelijk heel bang in de auto. Wat ook heel fijn was, is dat ik mijn voorbereidingen had getroffen. Ik heb namelijk veel last van somberheid tijdens mijn menstruatie en keek er erg tegen op om naar Brussel te gaan met zo'n bui. Ik was donderdag naar een kruidenwinkel in Lelystad en vertelde dat ik veel last heb van PMS, dat weekend weg ging en echt iets nodig had tegen die rare buien waarin ik mijzelf niet ben. Ik kreeg een potje met 'borageolie-capsules'. Ik ben met een dubbele dosis begonnen en wonderwell.. het werkte als een tierelier! Echt, ik heb in geen 2 jaar zo'n rustige menstruatieperiode mee gemaakt als dit weekend!
Het regende onderweg, maar naarmate we dichterbij Brussel kwamen werd het weer steeds beter.
Ingecheckt in het hotel en daar besproken wat we zouden gaan doen komend weekend.
We zijn met de trein naar Brussel gegaan (5 haltes, we zaten vlakbij station Diegem). We wisten de weg in Brussel nog wel een beetje doordat we er vorig jaar ook waren (ander hotel).
Wat is Brussel toch een mooie stad! Bij een kleine pizzeria hebben we heerlijk pizza gegeten voor weinig geld. Nog een beetje rondgelopen en weer met de trein terug naar het hotel. We waren echt bekaf en hebben nog wel even zitten kletsen in de kamer van Steef en Mirjam. Chiel ging roken en ik , ik ben heerlijk in een het bad gaan liggen!
Toen Chiel terug kwam vond hij mij stomend en al in dat heerlijke water en besloot er bij te komen liggen.
Nog een beetje praten en we werden steeds lomer. Het bed was super en nadat we de dag doorgesproken hadden en het nog even over 'sippe buien' hadden, viel ik toch nog met wat waterlanders (door de terugkerende beelden van bedelende mensen met baby's, hondjes etc) in slaap in Chiel zijn armen.
Zaterdag op tijd opgestaan,. De weervoorspellingen waren niet goed. We zouden dus naar een museum gaan. Bij het hotel konden we de pendelbus reserveren , maar die reed maar 1x , om 10 uur. Dus zorgen, na het heerlijke ontbijt, dat we op tijd waren. Er konden maar 8 mensen reizen.. er waren er meer, dus er werd ene taxi besteld en wij reden hele luxe in ene 9 persoons busje met zn vieren.
Koffie gedronken bij de grote M en daarna, al vragend naar de weg, naar het museum gelopen. Het werd het stripmuseum. Een prachtig gebouw, alleen dat was al zo genieten en dan ook nog alle strips die je wel kent van vroeger , maar nu vele meer over te weten kwam.Het Stripcentrum, dat zijn ook de oude Waucquez warenhuizen, een parel van de Art Nouveau van de grootmeester Victor Horta (1906).
Af en toe even naar buiten kijken, maar het bleef regenen. Eind van de middag eerst maar weer kaartjes gekocht voor de trein en toen op zoek naar het restaurant waar we vorig jaar ook gegeten hadden. Deze keer weer pizza (een andere). Heerlijk en gezellig gegeten. Nog even naar de grote M voor koffie en toen weer met de trein naar huis. Oef! Toch weer zoo moe.. dus Chiel en ik zijn op tijd naar onze hotelkamer gegaan, nadat we nog wel heerlijk hadden geborreld (met frisdrank) bij Steef en Mirjam op de kamer.
Maar van slapen kwam weinig, Chiel en ik hebben nog heerlijk liggen napraten over het museum en zijn toch later gaan slapen dan gepland. Zondagmorgen tassen weer ingepakt en weer heerlijk ontbeten!
Onderweg naar huis besloten dat we dat we naar mijn beste dinnetje zouden gaan, we hadden haar alweer bijna een jaar niet gezien! Ze merkte aan mijn berichtjes  dat we langs zouden komen en is snel nog koffie gaan halen en appeltaart gaan gebakken! Om een uur of 5 zijn we weer naar Lelystad vertrokken. Onderweg gegeten en heerlijk nagenietend waren we redelijk op tijd thuis.
Het was een geweldig weekend!!

Daar zit ik weer, met mijn breiwerkje van vorige winter, helemaal genieten van het moeilijke patroon en de drie draden waarmee ik brei. Als deze baret af is wil de jongste graag dat ik haar pop afbrei en daarna met sokjes voor haar begin, ik verheug me daar eigenlijk wel op.. kleine sokken breien (mt 33 ). doch, er ligt ook nog en tas die ik af moet maken en dat patroon voor dat poesje moet ook maar eens beter .. en.. en.. haha, lekker hoor, creatieve chaoot zijn :) Het virusje dat me te pakken had heb ik volgens mij wel weer weg geslapen gisteren. morgen dus ook weer werken. Ik werk op een heerlijk plek waar ik mag re-integreren, voor zolang dat nodig is. Veel cliënten ken ik al van de verschillende woningen waar ik gewerkt heb en zelfs 2 er van ken ik nog uit een stageperiode van toen ik 17 was! Ook een collega ken ik nog uit die tijd. Ik ben daar nog een beetje de kat uit de boom aan het kijken, maar ik geniet van de kleine werkjes die ik doe met cliënten en voel me thuis.
 Deze week maak ik me nogal druk om komend weekend. Ik ben bang dat de PMS weer toe zal slaan, net nu we gezellig een weekendje weg gaan met onze secundaire partners.
Steeds meer komen er mensen op mijn pad die bij deze tijd van mijn groei passen. Spiritueel, creatief, warm en hartelijk wordt ik ontvangen en is daar opeens een gezellig gesprek tijdens theetijd of worden er liedjes gezongen met een vriendin, oudste zoon en Chiel. Dat was supergezellig, er komen vast meer van dat soort avonden. Vandaag een belafspraak met de arboarts. Ik voel dat ik er nog niet ben, maar wel zeker al een hele stap verder , ook met oog op voor mezelf zorgen, grenzen stellen en liefde geven/ontvangen.
Werk komt natuurlijk ook om de hoek kijken en ik ben erg blij met de plek die een ander bedrijf dan mijn werkgever, mij heeft aangeboden.
Het plannen van allerlei feestdagen zal er dit jaar zeker ook anders uit zien dan vorig jaar, met de kerst is het alweer een jaar geleden dat ik me ziek heb gemeld en vervolgens bijna 9 maanden ziek thuis ben geweest.

Alweer een eeuw geleden lijkt het dat ik mijn laatste blog geschreven heb. Er is veel gebeurd.
Het NVC (non violent communication) waar ik het de vorige keer over had heeft veel impact op me gehad, omdat ik samen met Chiel, naar het NVC zomerkamp in Emst ben geweest.
In die 8 dagen heb ik gemerkt waar ik de fout in ga en waar ik beter voor mijzelf moet gaan zorgen. Het programma was erg vol, ik wilde ALLES, maar redde dat niet. Gevolg: depressie van de zuiverste graad. Veel gehuild, me dingen afgevraagd en vooral hebben de momenten waarop ik alleen was erg veel indruk op mij gemaakt. Ik werd op mijzelf teruggeworpen, kon voor niemand anders zorgen dan voor mijzelf.
Chiel was tijdens deze 8 dagen mijn steun en toeverlaat. Hij troostte en steunde me daar waar het nodig was.

Inmiddels zijn we er alweer een aantal weken weg en heeft dit zeker goed gedaan aan mijn herstel.
Vanaf vorige week ben ik wel voorzichtig aan weer gaan snuffelen aan werk. Op een plek waar gehandwerkt word: creatief bezig zijn met cliënten. Eenvoudige werkjes(voor mij) waar cliënten veel plezier in beleven, maken dat ik het gevoel heb dubbel goed bezig te zijn. Namelijk: creatief en met de cliënt.

29 aug 2012 was de datum waarom onze polyamoreuze relaties alweer 2 jaar bestaan. Wat bijzonder blijft het toch. Elkaar zo respecteren, blijven praten, lief en leed delen. Er was kortgeleden een realisatie.. namelijk, de tweede relatie  zoals ik die met Chiel heb, is puur gebaseerd op liefde/houden van. Er hangt geen gezin, huis, auto's aan, geen inkomen of het huishouden. Het grappige is dat dit mij enorm onzeker maakte op een gegeven moment, want waar haal je dan je zekerheden uit. Wèlke zekerheden??
Niets is zeker, al lang geleden heb ik mij bedacht dat als je elkaar lief vind en een leven wil delen met elkaar (in wat voor vorm dan ook) dat je elkaar zult moeten respecteren: loslaten is vasthouden.
Zonder al die 'bijzaken' zie je dan opeens dat de relatie juist heel puur en warm is. Dat er meer ruimte is voor dingen die er echt toe doen. Prachtig dus.

Steef en ik: Wij zijn samen een eenheid, juist wel op alle fronten en in alle zaken die zich voordoen in ons gezin.Nu Steef waarschijnlijk de diagnose Mèniére krijgt en zich al geruime tijd ziek heeft gemeld, dus voor langere tijd thuis zit, merk ik nog steeds dat we elkaar echt niet in de weg zitten. Ik maak me wel zorgen, zorgen om het ziektebeeld, de gevolgen hier van en de financiële perikelen die daar uit voort komen. Gelukkig houden we veel van elkaar, heb ik Mirjam die haar zorgen met mij deelt (Natuurlijk deelt Chiel die ook met mij).

We zijn nog steeds een 4 eenheid. De kinderen hier worden steeds groter en behoeven steeds minder 'opvoedkundige aandacht' en dat scheelt veel!
Oh ja en bij Villa Achterwerk komt in oktober een aflevering, deze gaat over 1 van de dochters van Mir en Chiel , zij doet mee aan de aflevering:"Mijn moeder heeft twee mannen". Ik ben erg benieuwd hoe dat er uit komt te zien.