Fijn en toch gemis..

Wat is het fijn dat je er voor elkaar kunt zijn. Chiel vindt al zoveel meer rust bij ons. Een onrustige nacht hebben we ook al samen achter de rug, midden in de nacht zijn we maar thee gaan drinken. Een gesprek van twee uur volgde daar op. Over van alles en nog wat. Chiel zijn rugzak zit vol, Met oude dingen die verwerkt moeten worden, maar ook met nieuwe dingen zoals ideeën, toekomst, verandering en maatschappelijke problemen.
Wij hebben natuurlijk best een afwijkende relatievorm en ook vandaag weer kwam ik er achter dat niet iedereen dat ook zo 'gewoon'vindt als wij dat doen. Ik vertelde op mijn werk aan een collega dat Chiel bij ons is en dat ik van Steef én van Chiel houd. Zij vertelde me dat ze het best heel raar vind en erg moet wennen aan het idee. Ze zei zelf nogal ouderwets te zijn. Op het moment dat ze er bij weg wilde lopen stond Steef opeens voor de deur van het kantoor, hij kwam mij gezellig halen! Grappig, deze ontmoeting. Steef en ik liepen samen naar huis en spraken over de huidige situatie waarin Chiel bij ons in huis is en Mirjam alleen is bij de kinderen. Geen ideale situatie natuurlijk! Chiel zit ons totaal niet in de weg, Steef en Chiel zijn niet jaloers en tsja... mijn aandacht moet natuurlijk wel verdeeld worden zo tussen die 2 mannen waar ik ontzettend veel om geef. Steef en Chiel leren elkaar nog beter kennen en praten over van alles en nog wat.
Vanuit dit punt spraken we weer opnieuw uit dat het heel erg fijn zou zijn om in een groot huis (2 aan elkaar) of vlakbij elkaar wonen toch wel erg ideaal zou zijn. Zo kunnen we elkaar de aandacht geven die we willen geven zonder de ander uit het oog te verliezen. Nu is natuurlijk de spanning bij Mirjam en de kinderen weg van een niet-lekker-in-zijn-vel-zittende-Chiel, maar jah, ze moet het natuurlijk nu wel allemaal in haar eentje doen en dat is dan weer erg jammer. Als je dan zo'n eind van elkaar woont is dat helemaal vervelend.
En natuurlijk probeer je dat te overbruggen met telefonisch contact en via internet, maar om elkaar te zien is natuurlijk veel fijner.  Ondertussen zal Steef ook regelmatig een aantal dagen naar Mirjam gaan, nu Chiel bij ons is. Deze week nog veel regelen voor het Sinterklaasfeest aanstaande zaterdag, nog wat werken en de dagelijkse huishoudelijke dingen. Dan loopt het al tegen de kerst, wat gaat de tijd hard!

Ook in moeilijkere tijden er voor elkaar zijn

Met Sinterklaas voor de deur, de verjaardag van mijn zwager achter de rug en een heerlijke vakantie voor ons twaalven geboekt in Frankrijk voor de maand mei, hebben we het weer heerlijk gehad afgelopen weekend met zijn allen. 

Afgelopen woensdag zijn Steef en Chiel weer van huis en haard geruild. Vrijdag kwam Mirjam met Steef en de kinderen naar ons om zaterdag met zijn allen de verjaardag van mijn zwager (Steef zijn broer) te vieren. Dat was beregezellig, ook mijn moeder was van de partij. Voorheen vierden we dit bij mijn schoonmoeder, maar die is helaas overleden in maart dit jaar. Het was dit jaar dus even anders.

Zaterdag zijn Mirjam en de kids weer naar huis gegaan, Chiel is hier gebleven. Al een paar maanden namelijk is de druk bij Chiel door allerlei omstandigheden steeds hoger geworden en nu zo hoog, dat we met zijn vieren besloten hebben dat hij voor een wat langere periode bij ons zal blijven om bij te komen en uit te rusten van alles wat op dit moment zwaarder valt dan anders. Gelukkig lopen de vier relaties nog steeds super, anders had dit natuurlijk niet gekund. Dus een plank in de kledingkast voor Chiel vrij gemaakt en het tweede tweepersoonsbed op zolder laten staan. Tussendoor zal Chiel wel vaker een nachtje naar huis gaan, maar er moet ook hard gewerkt worden om zonder al te veel stress de dagelijkse dingen weer aan te kunnen.

Ik ben zo blij met Steef die hier ook helemaal achter staat. Gelukkig zijn de komende twee maanden de maanden waarin we elkaar veel zien i.v.m. feestdagen, verjaardagen etc.

 Het is natuurlijk ook best een opgave voor Mirjam om nu, naast haar kakelverse opleiding en werk, ook nog in haar eentje de zorg van de kinderen op zich te nemen. Het liefst waren we samen gebleven, maar werk en schoolplichten roepen natuurlijk.We hopen dan ook dat Chiel weer snel lekkerder in zijn velletje steekt. Om dit te bevorderen zullen we veel praten, maar ook leuke dingen doen.

Om te beginnen waren Chiel en ik gisteravond naar een concert van Kayak. Wat een geweldig concert en wat hebben we genoten! Oude en nieuwere liedjes door elkaar. Gezien oudste dochter en haar vriendje ons hiervoor hadden uitgenodigd, waren zij er ook bij. Zij gingen echter eerder naar huis dan wij.

 Toen wij naar huis liepen kwamen Steef en oudste zoon ons tegemoet. Dochter en haar vriend waren beroofd. Gelukkig ging het alleen om schoonzoon zijn reisdocument, maar het was erg spannend geweest. Nu werden wij dus opgehaald, maar waren al bijna thuis. Vervolgens zijn onze oudste zoon, schoonzoon, Steef en Chiel zijn gaan zoeken naar die jongens. Gelukkig vonden ze die en ik heb meteen de politie gebeld. Twee van de vier jongens zijn opgepakt en schoonzoon heeft de hele nacht op het bureau gezeten om aangifte te doen. Dochter was overstuur, zo sneu, het was ook niet niks.

 Vandaag hadden we een luie dag, bijkomen van het concert, de beroving, laat naar bed, etc. 

Morgen weer een nieuwe maandag met de daarbij behorende verplichtingen.

Een blog uit de 'oude doos'

Deze dateert van 15 september 2011


Inmiddels, na een jaar van herziening, vernieuwing, nieuwe banen en vooral onze relaties kan ik concluderen dat we erg gelukkig zijn. 
"Relaties?" Zul je misschien denken, jazeker, je hebt het niet verkeerd gelezen. Wij zijnpolyamoreus . 
Toevallig is dit ontstaan met een ander stel, namelijk Chiel en Mirjam die ik al eerder benoemde in mijn blog. Het hadden net zo goed 2 aparte mensen kunnen zijn. 
Het handige is wel dat we nu 1 groot gezin zijn met 8 kinderen. 
Het neemt veel voordelen met zich mee, het is bijvoorbeeld veel dynamischer en de ergernisjes die in de lucht hangen moeten dan ook meteen uitgesproken worden, wil je er niet onnodig last van houden. 
Het polyamoreus zijn neemt (zeker) niet automatisch met zich mee dat we dan ook maar meteen een open huwelijk hebben. Wij hebben 'gewoon'(en zeker toch ook zo bijzonder!) 2 partners. 
Je moet er wel stevig voor in je schoenen staan en blijven werken aan beide relaties. Geen jaloezie, geen scheve gezichten. 
De basis blijft hetzelfde en naast mijn fijne relatie met Steef heb ik dus ook een fijne relatie met mijn vriend Chiel. Daar waar ik minder praat met Steef, praat ik meer met Chiel. Daar waar ik lekker nuchter met Steef kan doen, ben ik weer wat minder nuchter met Chiel  Steef houdt niet van fietsen, Chiel weer wel. Steef en Mirjam komen ook met veel dingen overeen en genieten dan ook net als wij, van elkaars gezelschap. We delen zoveel met elkaar en laat ik niet mijn vriendschap (want meer dan dat is het niet, voor de nieuwsgierigen onder ons) met Mirjam vergeten. Zij en ik zijn zeer goede vriendinnen geworden. 


Het hele jaar rond hebben we alles samen met de 2 gezinnen mee gemaakt, Sinterklaas, kerst, oud en nieuw, met Hemelvaart zijn we zelfs op vakantie geweest met zijn 12en! Maar ook zijn er, los van de primaire partners, weekendjes weg geweest. Zo kregen we de kans elkaar goed te leren kennen. 
De kinderen hebben er geen 2e (3e) vader of moeder bij, hoewel het soms niet helemaal te voorkomen is dat er hier en daar wel eens een opmerking wordt gemaakt. Over en weer wordt er veel gelogeerd. Wij hebben zelfs een aantal logeerbedden aangeschaft om iedereen te kunnen 'bergen'. Natuurlijk zijn we niet altijd met zijn 12en bij elkaar, onze onregelmatige roosters nemen ook met zich mee dat er af en toe over en weer gelogeerd wordt, dan logeer ik bij Chiel, dan is Mirjam hier in Lelystad. Andersom kan ook, dan is Chiel in Lelystad. 


Ik ben trots op onze relaties , kinderen en vooral op de liefde en het respect waarmee we met elkaar omgaan. 

Een wel heel korte maandag..

Nou, geen gewone in ieder geval..
Mijn weekend is begonnen, en ondanks dat ik er uiteraard voor de jongste uit moest, ben ik daarna terug gegaan naar bed en werd tegen lunchtijd pas wakker. Dan begint de dag heel raar, het gevoel veel tijd in te moeten halen op een doordeweekse dag, terwijl het, voor mij althans, weekend is.

Chiel was gisteren naar Amsterdam en kwam laat terug, ik was al naar bed gegaan en had ook al een uur geslapen, maar ik word van ieder geluidje wakker, zo ook van de voordeur. Nog even napraten, een gezellig uurtje, maar dat is dan wel de reden dat ik er echt niet om half 8 uit blijf, maar terug naar bed ga.  Chiel ligt nog heerlijk te slapen en ik kruip tegen zijn warme lijf aan. Al gauw val ik weer in een diepe slaap. Dan ontbijt op lunchtijd, douchen en tussendoor belt Mirjam om nog even iets te overleggen met Chiel en ik chat wat met Steef over andere dingen. Grappig dat je zo los van elkaar een totaal ander leven leeft. Morgen nog een vrije dag, ik zal dan toch echt meer aan het huishouden moeten doen, dat is een beetje blijven liggen na 6 dagen werken. Want ook al werk ik nog maar halve diensten (nou ja, 5 uur) ik ben er nog steeds erg moe van. De diensten zijn wel al rustiger, natuurlijk gebeurd er het een en ander, ze wonen er niet voor hun zweetvoeten, maar het is niet meer een aaneenschakeling van allerlei stressvolle situaties.
Ondertussen is de jongste thuis gekomen, vertelt over een verjaardag van een klasgenootje dat er aan zit te komen en stuitert als een stuiterbal schreeuwend rond en verteld dat ze tv gaat kijken. Na verschillende gesprekjes met meerdere interrupties vanuit haar, heb ik het voor elkaar dat ze haar medicatie in neemt en met de wii aan de slag gaat, zónder geluid. De rust keert langzaamaan weer terug. Dat is fijn voor Chiel, hij moet nog een brief schrijven en wat regelzaken doen, dat is niet handig als er zo'n stuiterkont omheen loopt.
Ik spring zo op de fiets en haal wat boodschappen om vanavond erwtensoep voor morgen te kunnen maken. Inmiddels is de jpongste alweer zo afgeleid dat ik besluit haar mee te nemen naar de winkel. Dan zal het daarna wel kooktijd zijn en valt de avond in. Morgen een nieuwe, ik hoop een wat langere, dag....

Polyamorie.. ruilen

Zo gaat dat dan, Steef is gisteren om 15 uur bij Mirjam aan gekomen, Chiel was rond die tijd in Lelystad. Het mooie van de 'ruilingen' is dat er meer gepraat wordt tussen Steef en mij. We 'levelen' dan als vanzelf even om weer een 'lijntje'te krijgen met elkaar. Dit gebeurd meestal zowel voor, als na een ruiling van partners. we wisselen dan onze gedachten uit over van alles en nog wat, maar ook hoe we er in staan en hoe we verder willen. Onze relatie is prima, we merken beide dat we groeien (zowel in de relatie als ons 'ikje') en houden elkaar daarvan op de hoogte. We stonden gisteren aan de vooravond van een vrij lange periode van ruilen van partners, namelijk bijna 14 dagen. Als je dan 'zomaar'bij elkaar weg gaat, is het lastiger terug 'switchen' en 'levelen' duurt dan wat langer. Zowel Steef als ik hebben dan behoefte aan een babbeltje. Iedere mening is even belangrijk, niemand is beter, er zijn wel grote verschillen. Dat moet geen bron van jaloezie of ergernis zijn,  er moet juist naar mogelijkheden gekeken worden. Chiel en mijn interesses liggen op een heel ander vlak dan de interesses die ik met Steef deel. Het is een aanvulling, een verrijking ook. Ik vind het grappig dat er ook in mijn relatie met Chiel de nodige drempels en ergernissen zijn. Wij sparen elkaar niet, ook al wonen we wat verder van elkaar af. Ik merk wel dat ik Chiel na zo'n moeilijk gesprek (want daar draait het dan wel op uit) heel graag wil zien. Gelukkig zijn wij beide niet lang 'boos'. En de ontmoeting na zo'n gesprek is dan ook heel intens.

Steef en ik hebben een relatie die al 11 jaar duurt, we hebben natuurlijk samen de zorg over de kinderen, financiën en de dagelijkse gang van zaken. We vinden veel dingen leuk, vooral ten behoeve van de kinderen (pretpark, klussen, boodschappen doen, winkelen, gewoon samen zijn). Ik wil niet zeggen dat we in een sleur terecht zijn gekomen, maar we weten wel erg goed wat we aan elkaar hebben, zonder er automatisch van uit te gaan hoe de ander zal gaan reageren. 

Nu dus een langere periode Chiel om mij heen. Ik moet natuurlijk ook gewoon naar mijn werk. Chiel zal dus hier en daar wat hand en spandiensten moeten verrichten, vooral als ik doordeweeks een ochtenddienst heb.

Vanmorgen moest hij bijvoorbeeld vroeg op om de jongste naar school te krijgen. Oudste dochter heeft hem wakker gemaakt met de geur van verse koffie. samen hebben ze er voor gezorgd dat ze met zwemspullen en al netjes de bus is in gestapt. Chiel is daarna zijn nieuwe hobby gaan vervullen in Amsterdam, namelijk radioprogramma maken. Toen ik om half 1 van mijn werk kwam ben ik bij mijn beste vriend Jeroen een paar bakken koffie wezen drinken. Heerlijk gekletst en daarna was ik zo moe, dat ik nog een uur geslapen heb.

Nu, vrijdagavond zitten Chiel en ik allebei aan de keukentafel, met beide een glas wijn en een laptop.

Morgen vroeg op, ik heb weer een vroege dienst.

Woensdag, vanallesdag

Een nieuwe dag.. maar geen nieuw geluid. Moe.. dus nadat de jongste dochter op de bus is gezet, ik heb ontbeten en de nodige koffie heb gedronken, ben ik toch maar weer terug naar bed gegaan.
Na ruim een uur van net niet echt in slaap gevallen te zijn werd ik wakker van de op zijn zachtst gezegd 'luide' muziek van oudste dochter. Ik stuur haar een sms:"zachter! grrr"en prompt gaat het volume naar beneden.
Ah, ik krijg een berichtje van Chiel, of hij mij mag bellen. Ik bel hem gelijk maar even terug, mijn was is gevouwen, dus er is tijd genoeg. We praten over een brief die hij gehad heeft. Fijn is dat, mijn mening wordt net zo gewaardeerd als die van Mirjam.
gisteravond heb ik , naar aanleiding van deze nieuwe blog, met partners en hun vrouw/vriendin gesproken en zij vinden het alle drie prima als ik hun voornamen benoem. Met deze: mijn man is Steef, mijn vriend heet Chiel en zijn vrouw heet Mirjam (en is dus tevens de vriendin van Steef).
Laat gedoucht, veel was opgevouwen en de planning nog eens doorgenomen. Chiel komt morgen in de middag, Steef zal eind van de middag naar Mirjam gaan. Ik heb nog een paar dienstjes te gaan, maar morgen ben ik in ieder geval vrij. Het is wel even anders, daar waar Steef het ritme zo mee op pakt als hij beneden komt, daar moet ik Chiel nog vertellen wat er van hem verwacht wordt.. als dat al zo is, want ik kan het ook goed alleen. Hie en daar zal ik de komende twee weken een ochtenddienst werken en dan moet Chiel het wel even alleen doen, met oudste dochter als backup.
Vandaag bij de post dat mijn bankpas is geskimt, dat is de derde pas al in dit gezin en als ik kijk of er onterecht wat is afgeschreven, lijkt het of ik in Jakarta ben geweest en mis ik 2 bedragen. Ik bel met de bank en zij beloven mij dat het 'gestolen bedrag' binnen 4 dagen weer terug op de rekening staat.
Nu eerst nog even een dienstje werken en dan maar hopen dat het niet weer zo hard regent als gisteravond als ik terug fiets naar huis. In ieder geval hangt de was binnen.

Daar zijn ze weer..

De 5 ergste dagen van de maand.
Ik, de altijd vrolijke, energieke vrouw, die iedereen een hart onder de riem steekt, is 1x per maand juist het tegenovergestelde. Het liefst pak ik een dekentje en sluit ik me op in de slaapkamer. Dat kan natuurlijk niet, werk, gezin, allerlei andere verplichtingen houden me op de 'werkvloer'. Maar, iedereen die 'tegen mij in gaat' krijgt dan de wind van voren en zelfs jaloerse gevoelens steken de kop op.
Ik heb dan zo'n hekel aan mijzelf! Als ik pech heb, gaat manlief er heerlijk tegen in en moet ik al mijn beetjes geduld bij elkaar rapen om te zeggen dat ik nu niet in de beste periode van de maand zit en dat hij daar echt rekening mee moet houden. Als ik mijn vriend (2e partner) spreek op de chat (wat al lastiger communiceren is dan face to face) moet ik ontzettend uitkijken dat ik geen lelijke dingen zeg. Gek genoeg was ik eigenlijk pas morgen aan de beurt, maar misschien door het heerlijke sauna bezoek van afgelopen zaterdag met zijn vieren, kwam het eerder. Waar ik anders netjes om heen fiets, met tactiek en openheid probeer een gesprek te onderhouden, respect te tonen voor de ander en zijn/haar ideeën, kom ik nu met de botte bijl en geef mijn ongezouten mening over iets. In eerste instantie moeten de partners het bezuren, hormonen gieren door mijn lijf, ik erger me vreselijk aan allerlei niet uitgevoerde huishoudelijke klusjes, aan vragen waar men het antwoord toch ook wel zelf op weet, maar ook de kinderen hebben er last van of heb ik last van de kinderen? Vanavond werken, gek genoeg kan ik het dan wel weer van mij afzetten.

Net overleg gehad met zijn vieren. Komende donderdag ruilen de mannen weer van huis en vrouw. Het was de vraag tot wanneer. Iedereen heeft natuurlijk zo zijn eigen verplichtingen en afspraken. Ondertussen hangt er een 3e was buiten, de 4e zit in de machine, manlief is even naar de huisarts met zijn zere hoofd en ogen en ik.. ik ga nu echt even douchen! Dan kan ik weer fris en fruitig naar mijn werk. Daarna zal er wel uitsluitsel zijn over hoe lang de ruiling zal zijn.

Zo'n maandag..

Zou het door dat uurtje terug zetten komen? Ik ben vandaag niet vooruit te branden!
Manlief stond eerder op dan ik, ik was dus al eerder wakker dan de wekker. Wordfeud, wat een verslaving, dat eerst maar even. Dat duurt langer dan ik dacht (natuurlijk!) en ik sleur mezelf uit bed om de jongste wakker te maken. Eerst een was uit- en in de wasmachine, ik gooi de schone was voor de trap en bedenk dat ik die later wel meeneem, als de machine maar draait. Met de oudste had ik afgesproken dat ik hem zou wekken. Daar was mijn eerste maandagfaal al, het was een half uur later dan we hadden afgesproken. "Maak me wakker tot ik zit mam" zei hij nog gisteren...
Hup naar jongste dochter, ha! die was al beneden. Ik raap wat kleding bij elkaar en klets wat met oudste dochter en schoonzoon die nog in bed liggen. Zij heeft een week vakantie nu en hij moet toch echt naar school. "Heb je t-shirtjes gewassen voor hem mam?". Tweede faal.. ja, ik heb ze gewassen *zucht, maar ze liggen nog nat in de machine. Ik loop naar boven in de hoop nog een passend t-shirt voor hem te kunnen vinden. Gelukkig lag er nog wat. Snel naar beneden met een stapeltje kleren voor de jongste. Natuurlijk de tv aan dus die moet eerst uit, anders schiet het helemaal niet op. Met een aantal doelen voor ogen kijk ik op de klok: ik heb nog 20 minuten om het allemaal voor elkaar te krijgen. Mijn jongste zoon komt binnen:"mam, ik ga nu de hond uitlaten, wil je voor mij ook brood smeren, ik ben een beetje laat".
Natuurlijk jongen.. en ik gooi 8 boterhammen in de magnetron, nadat ik de jongste in haar kleding gehezen heb. Welke moeder kleed haar dochter van 8 nog aan, maar goed, dan gaat het sneller. Wat ze wil drinken.. ah, gelukkig de keuze is snel gemaakt en ik zet water op voor aardbeienthee. Ze zoekt in opdracht van mij haar schoenen... niet.. Lieverd schiet toch op, ga je schoenen halen. "Ja maar de schoenen van (schoonzoon) liggen onder de bank en... " ik stuur haar naar boven met de mededeling dat als ze haar schoenen niet aan doet, ze maar op haar sokken in het busje gaat. Gelukkig, ze loopt naar boven. Ik smeer voor haar een overgebleven bolletje van het weekend met pasta (ik kan me niet herinneren dat mijn moeder ook zoveel potten pasta aandroeg in mijn jeugd). "Snel meissie eet dit maar lekker op, ik heb ook al water bij je thee gedaan, wil je er nog melk bij?" Nee, dat wilde ze niet. Ik loop snel heen en weer en pak haar tas in met de benodigde spulletjes, blij dat ik vrijdag haar broodtrommeltje er uit heb gehaald (en ook niet onbelangrijk: haar zwemspullen *zucht). Broodje op, medicijnen ingenomen met 1 slok thee en een vies gezichtje.. blijkbaar was de thee minder lekker dan ze gedacht had en opeens staat de buschauffeur voor de deur. Gelukkig heeft ze haar schoenen aan, snel, jas aan , kus en tot vanmiddag!!
Stilte.. want inmiddels zijn schoonzoon en jongste zoon naar school.. maar.. waar is de oudste? Hij is toch niet.. jawel in slaap gevallen, hij ging namelijk net niet zitten toen ik hem wakker schudde.. ik ren naar boven en maak hem alsnog wakker, het is bijna half 9 en dus veel te laat voor school. Snel brood en koffie, een peuk en dan rennen naar de trein, op naar Amsterdam.
Daar is de stilte weer..  koffie! Laptop.. Het idee om een blog te schrijven was allang geboren en ik ga aan de slag om dit plan eens te laten slagen.
Ah, vriendje online.. ff chatten, ik kom van alles tegen, doe een spelletje, bestel met oudste dochter 'kisten' (zwarte leger schoenen) en mijn ochtend vliegt voorbij, zeker nadat ik bijna 1,5 uur met mijn vriendje aan de telefoon heb gehangen over zijn bewustwording dat plannen toch eigenlijk wel handig is en met mij gezellig overlegd hoe hij zijn dagen zo in zal invullen dat de druk van de planning niet te hoog is, maar er wel meer uit zijn handen komt dan nu. Gezien we hetzelfde probleem hebben, bedenk ik dat ik de notulen nog moet maken van de vergadering van mijn werk van vorige week.. dinsdag al! die moeten echt af en... ik schrijf een blog. En nog een... en dan is het opeens 3 uur in de middag geweest , moet ik nog boodschappen doen, de notulen verder uitwerken en is de oudste dochter weg.. die heeft vast tijdens het  telefoongesprek verteld waar ze was, maar ik heb geen idee meer. Nu dus snel stoppen met schrijven.. de jongste komt straks ook alweer thuis!
*zucht.. zo'n maandag dus.

Voorstellen van een groot gezin met een beetje meer...

Eerst maar even voorstellen: Ik ben José, uit het jaar 69, getrouwd, moeder van 4 kinderen. Twee jongens en twee meisjes. De oudste drie zijn bijna volwassen, de jongste gaat nog naar de lagere school. Ik ben woonbegeleider en heb veel plezier in mijn werk.
Naast gezin en werk heb ik ook alweer ruim twee jaar, een secundaire partner.  Hij heeft ook een gezin met 4 kinderen en is getrouwd met de vrouw die tevens de secundaire partner is van mijn man. Je zult begrijpen dat het in het begin even heel verwarrend was. Tenslotte hield ik veel van mijn man, maar werd ook erg verliefd op mijn secundaire partner! Alle partijen moesten de blokkendoos van vaste gewoontes en omgangsvormen weer even schudden, zelfs een aantal blokken vervangen en nog steeds werken we hier aan. Natuurlijk moesten beide gezinnen en dus ook de kinderen, even wennen aan de nieuwe situatie. Wat doe je wel en wat doe je niet in gezelschap waren dan ook de eerste vragen die beantwoord moesten worden dachten we. Doch, het reilt en zeilt eigenlijk allemaal vanzelf, als je van één partner kan houden en dat mag laten zien, waarom dan niet van twee? Vanaf het begin is het zo geweest dat meestal de mannen ruilen voor een paar nachtjes, maar nu is het net hoe het uitkomt met werk en afspraken, soms ruilen de mannen , de andere keren de vrouwen.Goed de agenda bijhouden, met natuurlijk ook de nodige gangbare afspraken zoals tandarts, 10 minuten gesprekjes op school, etc.
Op dit moment ben ik erg gelukkig met beide partners, het heeft wel even geduurd voor mijn rose bril die volledig op mijn secundaire partner gericht was, weer  een normale bril werd, maar het leeft nu een stuk relaxter. Hoewel de vlinderkriebels natuurlijk heel fijn zijn en echt nog niet helemaal verdwenen , kan ik mij beter een weg vinden in het hebben van twee partners.