Veranderingen....

Inmiddels is er veel gebeurt...
Ik heb nog steeds mijn lieve mannen waar ik erg gelukkig mee ben.
Eigenlijk zeg ik het verkeerd.. het zijn natuurlijk niet MIJN mannen, zij zijn van zichzelf en maken voor zichzelf beslissingen
Dat deed Mirjam uiteraard ook. In 2013 gaf zij te kennen dat ze niet meer met Chiel verder wilde. Een scheiding was het gevolg. Chiel is binnen een maand in een prachtig antikraak pand gaan wonen en samen hebben we er een gezellig plekje van gemaakt.
De overige relaties bleven voortbestaan. Tussen haar en Steef begon het een beetje te rammelen. Mirjam bleek behoefte te hebben aan meer contact. Steef op zijn beurt vond en vind dat zijn gezin hier bij mij is. Dat er best iets kan maar dat zijn prioriteiten bij het gezin lagen. Er gebeurde hier inmiddels ook veel. 2 van de vier kinderen gingen op zichzelf wonen en de oudste zijn vriendin kwam bij ons in wonen. Het contact werd minder en daar hadden zij beide last van.
Ze zijn beide niet de persoon die ellenlange gesprekken voeren en ondertussen gaat het leven verder. In december 2014 gaf Mirjam aan het moeilijk te vinden. Zij wilde meer tijd door brengen met Steef . maar ook .. er kwam een nieuwe relatie om de hoek kijken en die accepteerde er geen relatie naast. De relatie stopte. Helaas voor beide, ze waren er allebei erg verdrietig van. Begin februari bleken zij elkaar zo te missen dat ze de relatie zijn gaan voortzetten. Maar .. voor beide was het toch anders. Mirjam kreeg weer wat contact met 'anderen'wat Steef totaal niet erg vond als er maar openheid en eerlijkheid ws hier over. Contact over en weer verstilde.. en opeens was daar  een telefoontje van Mirjam die aangaf te twijfelen. Steef houdt van duidelijkheid en heeft de relatie verbroken. I.v.m. privacy zal ik hier verder niets meer over schrijven. Tenslotte is zij nu verder niet meer met ons in 'relatie'.

Mijn blog zal op een andere manier verder gaan. We hebben veel meegemaakt.. leuke en minder leuke dingen.. fijne en minder fijne dingen.

Tot later!

Trots!

Ongeveer in oktober 2012 ben ik weer begonnen met werken, heel voorzichtig met 2x 2 uurtjes begonnen en daarna steeds uitgebreid met een aantal uurtjes, kwam ik tot 5 dagen werk van 9-16 uur. Ik werd moe, heel moe, maar steeds minder vaak hoefde ik na gewerkt te hebben mijn bed in om te slapen.
Wat ik jammer vond is dat ik weinig verantwoordelijkheid kon en mocht dragen.
Ik verlangde steeds meer naar een plek waar ik dat wel kon. Tussendoor veel solliciteren en aan de gang met Breijeblij: mijn eigen creatieve bedrijfje waarmee ik begeleiding geef aan een ieder die willen leren handwerken op welk vlak dan ook, als het maar met een draadje is.
Nu ben ik vanaf 1 februari 2013 100% beter gemeld en er moest weer iets in werkland gebeuren. Samen met mijn manager maakte ik de afspraak dat ik voor het flexbureau van het bedrijf waar ik in dienst ben zou gaan werken. Gezien mijn contract voor 32 uur is, werd dat ook de doelstelling.
Mijn beschikbaarheid opgeven en dan wachten op diensten is mij niet vreemd, ik flex al vanaf 2001.
Wèl  de druk die de 32 uur met zich mee nam en ook de druk die de betreffende manager van dat bureau mij oplegde. Dit bureau werkt namelijk anders dan ik gewend ben en dat viel mij enorm tegen. Wat mij nog meer tegenviel was dat ik na 2 x 2 dagen werken echt kapot was. Logisch, want ook het lange reizen naar de betreffende adressen ging niet in mijn koude kleren zitten. Ik moest op plekken werken waar er ik met het OV 2 uur over deed om naar huis te komen! 3 Uur per dagen reizen, naar voor mij onbekende plekken en dan ook nog onregelmatig, maakte dat ik het gevoel kreeg weer heel snel af te glijden naar een 'toestand' waarin ik mij niet in wilde bevinden. Huilend op mijn werk probeerde ik aan de manager van dat bureau duidelijk te maken dat ik een vrije dag wilde i.p.v. de dienst die zij mij toebedeeld had. Maar... dit was de afspraak niet en zij verwachtte dat ik tóch zou komen.
Gelukkig kreeg ik van mijn eigen manager groen licht voor deze vrije dag. Daarna nam ik mij dan ook voor als ik uitgeslapen was die dag, dat ik beter voor mijzelf zou zorgen en deze situatie een halt toe zou roepen.

Mijn vrije dag:
Nadat ik mijn jongste dochter uitgezwaaid had, ben ik weer terug naar bed gegaan. Na heerlijk te hebben uitgeslapen, sprak ik een goede vriendin/coach van mij aan via het internet en sprak met haar over de situatie. zij hielp mij te verhelderen wat er ècht aan de hand was. Ik was mijn vrijheid kwijt!
De vrijheid die ik zo gewend was en waar ik graag gebruik van maakte toen ik flexer was (voor ik mijn huidige contract had) en die ik nu ook verwachtte, was er niet. Oorzaak: 32 uurscontract.
 Ik zag geen uitweg: als ik dit contract verklein, heb ik minder inkomen en dat kan ik, met mijn grote gezin, niet gebruiken. Ik zie geen mogelijkheid om het anders te doen. En dan komt er een voorstel van haar: neem 16 uur onbetaald verlof, dan werk je nog 16 uur voor je huidige werkplek en kun je 16 uur elders flexen. Wàt een bevrijdend idee!
Aan de slag:
Ik heb het flexbureau van werkgever 2 gebeld, zij hebben me afgelopen jaar enorm gesteund. Ze willen graag meewerken, maar kunnen me natuurlijk geen werk beloven. (ik heb daar een 0-uren contract). Daarop heb ik nog 2 telefoontjes gepleegd om meer werk te kunnen regelen. En toen ik tevreden neergelegd had, belde ik mijn eigen manager met dit voorstel. Hij was enthousiast. We laten het even rusten, ik heb namelijk ene ruime week vakantie. Daarna zullen we per 1 maart dit alles in gang zetten.
Ondertussen blijf ik solliciteren. Ik wil daar naast ook echt aan de slag met BreijeBlij.

Weekendje Brussel

Steef en ik kregen deze zomer voor onze verjaardag een weekendje Brussel van Mirjam en Chiel. Afgelopen vrijdag was het zover. S'morgens vertrokken in Mirjam haar nieuwe autootje. Wat een rust geeft een nieuwe auto mij, ik ben namelijk heel bang in de auto. Wat ook heel fijn was, is dat ik mijn voorbereidingen had getroffen. Ik heb namelijk veel last van somberheid tijdens mijn menstruatie en keek er erg tegen op om naar Brussel te gaan met zo'n bui. Ik was donderdag naar een kruidenwinkel in Lelystad en vertelde dat ik veel last heb van PMS, dat weekend weg ging en echt iets nodig had tegen die rare buien waarin ik mijzelf niet ben. Ik kreeg een potje met 'borageolie-capsules'. Ik ben met een dubbele dosis begonnen en wonderwell.. het werkte als een tierelier! Echt, ik heb in geen 2 jaar zo'n rustige menstruatieperiode mee gemaakt als dit weekend!
Het regende onderweg, maar naarmate we dichterbij Brussel kwamen werd het weer steeds beter.
Ingecheckt in het hotel en daar besproken wat we zouden gaan doen komend weekend.
We zijn met de trein naar Brussel gegaan (5 haltes, we zaten vlakbij station Diegem). We wisten de weg in Brussel nog wel een beetje doordat we er vorig jaar ook waren (ander hotel).
Wat is Brussel toch een mooie stad! Bij een kleine pizzeria hebben we heerlijk pizza gegeten voor weinig geld. Nog een beetje rondgelopen en weer met de trein terug naar het hotel. We waren echt bekaf en hebben nog wel even zitten kletsen in de kamer van Steef en Mirjam. Chiel ging roken en ik , ik ben heerlijk in een het bad gaan liggen!
Toen Chiel terug kwam vond hij mij stomend en al in dat heerlijke water en besloot er bij te komen liggen.
Nog een beetje praten en we werden steeds lomer. Het bed was super en nadat we de dag doorgesproken hadden en het nog even over 'sippe buien' hadden, viel ik toch nog met wat waterlanders (door de terugkerende beelden van bedelende mensen met baby's, hondjes etc) in slaap in Chiel zijn armen.
Zaterdag op tijd opgestaan,. De weervoorspellingen waren niet goed. We zouden dus naar een museum gaan. Bij het hotel konden we de pendelbus reserveren , maar die reed maar 1x , om 10 uur. Dus zorgen, na het heerlijke ontbijt, dat we op tijd waren. Er konden maar 8 mensen reizen.. er waren er meer, dus er werd ene taxi besteld en wij reden hele luxe in ene 9 persoons busje met zn vieren.
Koffie gedronken bij de grote M en daarna, al vragend naar de weg, naar het museum gelopen. Het werd het stripmuseum. Een prachtig gebouw, alleen dat was al zo genieten en dan ook nog alle strips die je wel kent van vroeger , maar nu vele meer over te weten kwam.Het Stripcentrum, dat zijn ook de oude Waucquez warenhuizen, een parel van de Art Nouveau van de grootmeester Victor Horta (1906).
Af en toe even naar buiten kijken, maar het bleef regenen. Eind van de middag eerst maar weer kaartjes gekocht voor de trein en toen op zoek naar het restaurant waar we vorig jaar ook gegeten hadden. Deze keer weer pizza (een andere). Heerlijk en gezellig gegeten. Nog even naar de grote M voor koffie en toen weer met de trein naar huis. Oef! Toch weer zoo moe.. dus Chiel en ik zijn op tijd naar onze hotelkamer gegaan, nadat we nog wel heerlijk hadden geborreld (met frisdrank) bij Steef en Mirjam op de kamer.
Maar van slapen kwam weinig, Chiel en ik hebben nog heerlijk liggen napraten over het museum en zijn toch later gaan slapen dan gepland. Zondagmorgen tassen weer ingepakt en weer heerlijk ontbeten!
Onderweg naar huis besloten dat we dat we naar mijn beste dinnetje zouden gaan, we hadden haar alweer bijna een jaar niet gezien! Ze merkte aan mijn berichtjes  dat we langs zouden komen en is snel nog koffie gaan halen en appeltaart gaan gebakken! Om een uur of 5 zijn we weer naar Lelystad vertrokken. Onderweg gegeten en heerlijk nagenietend waren we redelijk op tijd thuis.
Het was een geweldig weekend!!

Daar zit ik weer, met mijn breiwerkje van vorige winter, helemaal genieten van het moeilijke patroon en de drie draden waarmee ik brei. Als deze baret af is wil de jongste graag dat ik haar pop afbrei en daarna met sokjes voor haar begin, ik verheug me daar eigenlijk wel op.. kleine sokken breien (mt 33 ). doch, er ligt ook nog en tas die ik af moet maken en dat patroon voor dat poesje moet ook maar eens beter .. en.. en.. haha, lekker hoor, creatieve chaoot zijn :) Het virusje dat me te pakken had heb ik volgens mij wel weer weg geslapen gisteren. morgen dus ook weer werken. Ik werk op een heerlijk plek waar ik mag re-integreren, voor zolang dat nodig is. Veel cliënten ken ik al van de verschillende woningen waar ik gewerkt heb en zelfs 2 er van ken ik nog uit een stageperiode van toen ik 17 was! Ook een collega ken ik nog uit die tijd. Ik ben daar nog een beetje de kat uit de boom aan het kijken, maar ik geniet van de kleine werkjes die ik doe met cliënten en voel me thuis.
 Deze week maak ik me nogal druk om komend weekend. Ik ben bang dat de PMS weer toe zal slaan, net nu we gezellig een weekendje weg gaan met onze secundaire partners.
Steeds meer komen er mensen op mijn pad die bij deze tijd van mijn groei passen. Spiritueel, creatief, warm en hartelijk wordt ik ontvangen en is daar opeens een gezellig gesprek tijdens theetijd of worden er liedjes gezongen met een vriendin, oudste zoon en Chiel. Dat was supergezellig, er komen vast meer van dat soort avonden. Vandaag een belafspraak met de arboarts. Ik voel dat ik er nog niet ben, maar wel zeker al een hele stap verder , ook met oog op voor mezelf zorgen, grenzen stellen en liefde geven/ontvangen.
Werk komt natuurlijk ook om de hoek kijken en ik ben erg blij met de plek die een ander bedrijf dan mijn werkgever, mij heeft aangeboden.
Het plannen van allerlei feestdagen zal er dit jaar zeker ook anders uit zien dan vorig jaar, met de kerst is het alweer een jaar geleden dat ik me ziek heb gemeld en vervolgens bijna 9 maanden ziek thuis ben geweest.

Alweer een eeuw geleden lijkt het dat ik mijn laatste blog geschreven heb. Er is veel gebeurd.
Het NVC (non violent communication) waar ik het de vorige keer over had heeft veel impact op me gehad, omdat ik samen met Chiel, naar het NVC zomerkamp in Emst ben geweest.
In die 8 dagen heb ik gemerkt waar ik de fout in ga en waar ik beter voor mijzelf moet gaan zorgen. Het programma was erg vol, ik wilde ALLES, maar redde dat niet. Gevolg: depressie van de zuiverste graad. Veel gehuild, me dingen afgevraagd en vooral hebben de momenten waarop ik alleen was erg veel indruk op mij gemaakt. Ik werd op mijzelf teruggeworpen, kon voor niemand anders zorgen dan voor mijzelf.
Chiel was tijdens deze 8 dagen mijn steun en toeverlaat. Hij troostte en steunde me daar waar het nodig was.

Inmiddels zijn we er alweer een aantal weken weg en heeft dit zeker goed gedaan aan mijn herstel.
Vanaf vorige week ben ik wel voorzichtig aan weer gaan snuffelen aan werk. Op een plek waar gehandwerkt word: creatief bezig zijn met cliënten. Eenvoudige werkjes(voor mij) waar cliënten veel plezier in beleven, maken dat ik het gevoel heb dubbel goed bezig te zijn. Namelijk: creatief en met de cliënt.

29 aug 2012 was de datum waarom onze polyamoreuze relaties alweer 2 jaar bestaan. Wat bijzonder blijft het toch. Elkaar zo respecteren, blijven praten, lief en leed delen. Er was kortgeleden een realisatie.. namelijk, de tweede relatie  zoals ik die met Chiel heb, is puur gebaseerd op liefde/houden van. Er hangt geen gezin, huis, auto's aan, geen inkomen of het huishouden. Het grappige is dat dit mij enorm onzeker maakte op een gegeven moment, want waar haal je dan je zekerheden uit. Wèlke zekerheden??
Niets is zeker, al lang geleden heb ik mij bedacht dat als je elkaar lief vind en een leven wil delen met elkaar (in wat voor vorm dan ook) dat je elkaar zult moeten respecteren: loslaten is vasthouden.
Zonder al die 'bijzaken' zie je dan opeens dat de relatie juist heel puur en warm is. Dat er meer ruimte is voor dingen die er echt toe doen. Prachtig dus.

Steef en ik: Wij zijn samen een eenheid, juist wel op alle fronten en in alle zaken die zich voordoen in ons gezin.Nu Steef waarschijnlijk de diagnose Mèniére krijgt en zich al geruime tijd ziek heeft gemeld, dus voor langere tijd thuis zit, merk ik nog steeds dat we elkaar echt niet in de weg zitten. Ik maak me wel zorgen, zorgen om het ziektebeeld, de gevolgen hier van en de financiële perikelen die daar uit voort komen. Gelukkig houden we veel van elkaar, heb ik Mirjam die haar zorgen met mij deelt (Natuurlijk deelt Chiel die ook met mij).

We zijn nog steeds een 4 eenheid. De kinderen hier worden steeds groter en behoeven steeds minder 'opvoedkundige aandacht' en dat scheelt veel!
Oh ja en bij Villa Achterwerk komt in oktober een aflevering, deze gaat over 1 van de dochters van Mir en Chiel , zij doet mee aan de aflevering:"Mijn moeder heeft twee mannen". Ik ben erg benieuwd hoe dat er uit komt te zien.

Burn-out? PTSS? Whatever... tis gewoon k*t! (of: IK, ik en ikje)

Nu alweer 3 maanden thuis, op zich lijken de dagen voorbij te kabbelen.
Doch dit is 'schone schijn'.
Er hoeft maar 1 klein stresspuntje te zijn en ik ben weer helemaal van slag.
Dit uit zich dan in mij afzonderen, een flinke huilbui, mega-behoefte aan gezelschap, maar ook weer niet.
Het is dan lastig mij te uiten en de tranen blijven stromen.

Bij mijn psycholoog krijg ik een cursus Mindfullness, we beginnen volgende week.
Er zijn voorzichtig plannen om weer wat te gaan doen als ZZP-er. Op een goed moment bedacht, terwijl ik aan het handwerken was (breien, haken etc.).  Tijdens de goede momenten kan ik hier dan ook met plezier over denken, maar de momenten dat het minder fijn gaat, zit ik echt nog in zak en as.
Mijn lontje is te kort, waardoor ik meteen blokkeer.

Ik merk dat ik nog erg boos ben om hoe het is gegaan op mijn werk, vooral teleurgesteld.
De verwachting was blijkbaar te groot.
Hoe kan het toch, dat ik zulke hoge verwachtingen had, terwijl ik dat , normaal gesproken, zo goed kan aanpassen naar gelang het proces verloopt waarin ik mij verkeer. Situaties die zich hebben voorgedaan op mijn werk zijn nog redelijk aanwezig in mijn hoofd, hoewel de echt enge dromen waarin ik mij zo vreselijk in de steek gelaten voel, steeds minder worden.

Agressie, in de minste vorm doet mij al huilen en het liefst zonder ik mij dan af.
Weg van daar waar het gebeurde.
Nu is dus alles op, energie is er weinig, regelmatig heb ik het erg koud of juist heel warm.
Ik voel me snel verongelijkt en kan dan nogal bot reageren.
Gelukkig weet iedereen hoe ik op dit moment in elkaar steek en een korte uitleg achteraf (maar zelfs soms vooraf) maakt het dan weer gemakkelijker.

Het feit dat ik twee partners heb maakt dat ik bij Steef, in mijn (ehm, óns) gezin de regelmama ben, de spil van het gezin. Dat is ook wat ik wilde zijn en dat is goed gelukt. Maar ja... patroon is dan ook al gevormd. Gewoontes liggen voor het oprapen...
Bij Chiel hoef ik alleen maar IK, ik of ikje te zijn. Deze relatie is natuurlijk nog maar jong, bijna niet gebaseerd op samen iets runnen, we hoeven sámen geen verantwoordelijkheid te dragen. Daar voel en geef  ik mijzelf wél ruimte om meer mijzelf te kunnen zijn. Ik zal mijn 'ikken' moeten koesteren, zodat ze ook thuis alle drie aan bod komen. Mijn 'ikje' moet leren te vertellen waar ik zélf hulp nodig heb en dat te uiten. Groot en sterk zijn is een goede eigenschap, maar zal af en toe plaats moeten maken voor het krijgen van geborgenheid, (en meer, maar weet nu even geen woorden).

Door toeval ben ik in aanraking gekomen met mensen die een cursus Geweldloze Communicatie hebben gevolgd. Ik luister nu naar het audioboek van Marshall B. Rosenberg . 

Daarmee leer ik dat ik al wel op de goede weg ben, maar nog steeds vele valkuilen heb. Het is goed mijzelf hier in te ontwikkelen en deze vorm van communiceren vooral ook voor mezelf te gebruiken. Zeker als ik in zo'n depressie-bui zit. Verwachtingen zijn dan opgeblazen, het uiten hier van bijna niet mogelijk, gevolg: me erg alleen en verlaten voelen. De veiligheid van het alleen zijn heb ik wel opgezocht, maar me geborgen voelen is er dan niet bij. Dit is mede het gevolg van geen vertrouwen meer hebben in mijzelf, bedenk ik nu terwijl ik schrijf. Mijn rol in gezin, de mannen... maar vooral bij mij van binnen, daar moet aan gewerkt worden.
Het is allemaal gecompliceerder dan ik dacht..
K*t dus..

Het heeft even geduurd...

...maar dan hèb je ook wat: een burn-out...
Wat kan een mens zich opeens vreselijk voelen. Nu wil ik geen klaagzang houden, daar zijn er genoeg van, wellicht heeft het daarom ook even geduurd voor ik weer ging schrijven.
Mijn nieuwe baan bleek veel te zwaar en ook mijn leeftijd speelt haar parten.
De overgang heeft zijn intrede gedaan. Ik geef geen zier om mijn leeftijd, maar die buien die bij die burn-out èn de hormonale wisselingen horen zijn NIET leuk!
Ondertussen draait het gezin door, de relaties lopen goed, maar van binnen... wat een storm!
Ik zit thuis vanaf de dag na kerstmis en vraag mij af wat er fout is gegaan. Waar ik wat gemist heb.
Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat ik, die alles aan kan... oh.. hm, daar ontluikt zich al een herziening.. blijkbaar kàn ik niet alles aan. Mijn gevoel zit tussen opluchting en teleurstelling in..
De druk om alles aan te moeten kunnen met daar tegen over dat dat dus blijkbaar niet werkt.
Mijn nieuwe baan bleek veel te veel stress met zich mee te nemen. Een soort stress waarvan ik er minder aan kan dan ik dacht.
Vroeg mijn ouderlijk huis verlaten, 3 kinderen binnen 2 jaar, een scheiding, een kind dat 3 maanden lang zwaar epilepsie had.. ik heb het allemaal doorstaan. En toch... is dit me niet gelukt.
Die geweldige baan waar ik zo vreselijk veel zin in had, waar ik helemaal voor ging en al mijn energie aan wilde spenderen bleek toch te zwaar te zijn.
Na 3 weken thuis te zijn dacht ik er wel te zijn, begon dus weer aan werken te denken, ging naar de huisarts volgens afspraak en ik tuimelde tijdens dit bezoek in de afgrond van emoties: boos, onmacht, verdriet.. ik was even helemaal niets nadat de huisarts mij al fronsende met zijn armen over elkaar heen zei: "Dus je kunt weer zo goed toneelspelen dat je niet door het ijs te zakt.. ".
Tsja.. daarna kon ik vertellen hoe het ècht met me ging en dat was niet zo best.Huilen, huilen, huilen.

Ik moest iets voor mezelf... achter de pc.. lang in bed blijven... niks aan het huishouden doen... zijn toch echt geen oplossingen. Dus.. proberen er zoveel mogelijk uit te gaan voor een wandeling, desnoods de boodschappen lopend doen, maar ook: handwerken! Na jaren niets uit mijn handen gekregen te hebben door een druk leven ben ik weer begonnen met haken en breien.
Ik heb zo vreselijk veel geleerd van mijn moeder, zoveel technieken en ik werd en word zo blij als ik iets creëer.. Daar kwamen de breipennen, de bollen katoen en wol te voorschijn en deze dame breit en haakt zich uit haar burn-out. Natuurlijk moet er ook met een psycholoog gesproken worden en de St. Janskruid  staat in de kast en helpt door de scherpste randjes van mijn soms idiote buien af te halen.

Gelukkig zijn de kinderen wat ouder en hebben er begrip voor dat ik af en toe echt onuitstaanbaar ben., in huilen uitbarst of mij in een vreselijk boze bui verkeer. In mijn laatste blog vertelde ik dat Chiel een wat langere periode hier zou zijn. Hij is hier nog steeds een wisselend aantal dagen van de week, Steef reist regelmatig naar Mirjam. Steef zit met een vreselijke hoofdpijn die al maanden duurt en zit dus ook in de ziektewet. Gedrieën zitten we dus in de knoop en kunnen we elkaar steunen, daar waar nodig.
Nog steeds vind ik het wel naar voor Mirjam die veel tijd alleen moet doorbrengen met de kinderen, maar in ieder geval niet de stress om zich heen heeft van een overspannen man. We spreken elkaar gelukkig regelmatig en ik ben blij dat ik ook haar heb waar ik mijn verhaal aan kwijt kan (en andersom).