Alweer een eeuw geleden lijkt het dat ik mijn laatste blog geschreven heb. Er is veel gebeurd.
Het NVC (non violent communication) waar ik het de vorige keer over had heeft veel impact op me gehad, omdat ik samen met Chiel, naar het NVC zomerkamp in Emst ben geweest.
In die 8 dagen heb ik gemerkt waar ik de fout in ga en waar ik beter voor mijzelf moet gaan zorgen. Het programma was erg vol, ik wilde ALLES, maar redde dat niet. Gevolg: depressie van de zuiverste graad. Veel gehuild, me dingen afgevraagd en vooral hebben de momenten waarop ik alleen was erg veel indruk op mij gemaakt. Ik werd op mijzelf teruggeworpen, kon voor niemand anders zorgen dan voor mijzelf.
Chiel was tijdens deze 8 dagen mijn steun en toeverlaat. Hij troostte en steunde me daar waar het nodig was.

Inmiddels zijn we er alweer een aantal weken weg en heeft dit zeker goed gedaan aan mijn herstel.
Vanaf vorige week ben ik wel voorzichtig aan weer gaan snuffelen aan werk. Op een plek waar gehandwerkt word: creatief bezig zijn met cliënten. Eenvoudige werkjes(voor mij) waar cliënten veel plezier in beleven, maken dat ik het gevoel heb dubbel goed bezig te zijn. Namelijk: creatief en met de cliënt.

29 aug 2012 was de datum waarom onze polyamoreuze relaties alweer 2 jaar bestaan. Wat bijzonder blijft het toch. Elkaar zo respecteren, blijven praten, lief en leed delen. Er was kortgeleden een realisatie.. namelijk, de tweede relatie  zoals ik die met Chiel heb, is puur gebaseerd op liefde/houden van. Er hangt geen gezin, huis, auto's aan, geen inkomen of het huishouden. Het grappige is dat dit mij enorm onzeker maakte op een gegeven moment, want waar haal je dan je zekerheden uit. Wèlke zekerheden??
Niets is zeker, al lang geleden heb ik mij bedacht dat als je elkaar lief vind en een leven wil delen met elkaar (in wat voor vorm dan ook) dat je elkaar zult moeten respecteren: loslaten is vasthouden.
Zonder al die 'bijzaken' zie je dan opeens dat de relatie juist heel puur en warm is. Dat er meer ruimte is voor dingen die er echt toe doen. Prachtig dus.

Steef en ik: Wij zijn samen een eenheid, juist wel op alle fronten en in alle zaken die zich voordoen in ons gezin.Nu Steef waarschijnlijk de diagnose Mèniére krijgt en zich al geruime tijd ziek heeft gemeld, dus voor langere tijd thuis zit, merk ik nog steeds dat we elkaar echt niet in de weg zitten. Ik maak me wel zorgen, zorgen om het ziektebeeld, de gevolgen hier van en de financiële perikelen die daar uit voort komen. Gelukkig houden we veel van elkaar, heb ik Mirjam die haar zorgen met mij deelt (Natuurlijk deelt Chiel die ook met mij).

We zijn nog steeds een 4 eenheid. De kinderen hier worden steeds groter en behoeven steeds minder 'opvoedkundige aandacht' en dat scheelt veel!
Oh ja en bij Villa Achterwerk komt in oktober een aflevering, deze gaat over 1 van de dochters van Mir en Chiel , zij doet mee aan de aflevering:"Mijn moeder heeft twee mannen". Ik ben erg benieuwd hoe dat er uit komt te zien.