Het heeft even geduurd...

...maar dan hèb je ook wat: een burn-out...
Wat kan een mens zich opeens vreselijk voelen. Nu wil ik geen klaagzang houden, daar zijn er genoeg van, wellicht heeft het daarom ook even geduurd voor ik weer ging schrijven.
Mijn nieuwe baan bleek veel te zwaar en ook mijn leeftijd speelt haar parten.
De overgang heeft zijn intrede gedaan. Ik geef geen zier om mijn leeftijd, maar die buien die bij die burn-out èn de hormonale wisselingen horen zijn NIET leuk!
Ondertussen draait het gezin door, de relaties lopen goed, maar van binnen... wat een storm!
Ik zit thuis vanaf de dag na kerstmis en vraag mij af wat er fout is gegaan. Waar ik wat gemist heb.
Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat ik, die alles aan kan... oh.. hm, daar ontluikt zich al een herziening.. blijkbaar kàn ik niet alles aan. Mijn gevoel zit tussen opluchting en teleurstelling in..
De druk om alles aan te moeten kunnen met daar tegen over dat dat dus blijkbaar niet werkt.
Mijn nieuwe baan bleek veel te veel stress met zich mee te nemen. Een soort stress waarvan ik er minder aan kan dan ik dacht.
Vroeg mijn ouderlijk huis verlaten, 3 kinderen binnen 2 jaar, een scheiding, een kind dat 3 maanden lang zwaar epilepsie had.. ik heb het allemaal doorstaan. En toch... is dit me niet gelukt.
Die geweldige baan waar ik zo vreselijk veel zin in had, waar ik helemaal voor ging en al mijn energie aan wilde spenderen bleek toch te zwaar te zijn.
Na 3 weken thuis te zijn dacht ik er wel te zijn, begon dus weer aan werken te denken, ging naar de huisarts volgens afspraak en ik tuimelde tijdens dit bezoek in de afgrond van emoties: boos, onmacht, verdriet.. ik was even helemaal niets nadat de huisarts mij al fronsende met zijn armen over elkaar heen zei: "Dus je kunt weer zo goed toneelspelen dat je niet door het ijs te zakt.. ".
Tsja.. daarna kon ik vertellen hoe het ècht met me ging en dat was niet zo best.Huilen, huilen, huilen.

Ik moest iets voor mezelf... achter de pc.. lang in bed blijven... niks aan het huishouden doen... zijn toch echt geen oplossingen. Dus.. proberen er zoveel mogelijk uit te gaan voor een wandeling, desnoods de boodschappen lopend doen, maar ook: handwerken! Na jaren niets uit mijn handen gekregen te hebben door een druk leven ben ik weer begonnen met haken en breien.
Ik heb zo vreselijk veel geleerd van mijn moeder, zoveel technieken en ik werd en word zo blij als ik iets creëer.. Daar kwamen de breipennen, de bollen katoen en wol te voorschijn en deze dame breit en haakt zich uit haar burn-out. Natuurlijk moet er ook met een psycholoog gesproken worden en de St. Janskruid  staat in de kast en helpt door de scherpste randjes van mijn soms idiote buien af te halen.

Gelukkig zijn de kinderen wat ouder en hebben er begrip voor dat ik af en toe echt onuitstaanbaar ben., in huilen uitbarst of mij in een vreselijk boze bui verkeer. In mijn laatste blog vertelde ik dat Chiel een wat langere periode hier zou zijn. Hij is hier nog steeds een wisselend aantal dagen van de week, Steef reist regelmatig naar Mirjam. Steef zit met een vreselijke hoofdpijn die al maanden duurt en zit dus ook in de ziektewet. Gedrieën zitten we dus in de knoop en kunnen we elkaar steunen, daar waar nodig.
Nog steeds vind ik het wel naar voor Mirjam die veel tijd alleen moet doorbrengen met de kinderen, maar in ieder geval niet de stress om zich heen heeft van een overspannen man. We spreken elkaar gelukkig regelmatig en ik ben blij dat ik ook haar heb waar ik mijn verhaal aan kwijt kan (en andersom).