Nu alweer 3 maanden thuis, op zich lijken de dagen voorbij te kabbelen.
Doch dit is 'schone schijn'.
Er hoeft maar 1 klein stresspuntje te zijn en ik ben weer helemaal van slag.
Dit uit zich dan in mij afzonderen, een flinke huilbui, mega-behoefte aan gezelschap, maar ook weer niet.
Het is dan lastig mij te uiten en de tranen blijven stromen.
Bij mijn psycholoog krijg ik een cursus Mindfullness, we beginnen volgende week.
Er zijn voorzichtig plannen om weer wat te gaan doen als ZZP-er. Op een goed moment bedacht, terwijl ik aan het handwerken was (breien, haken etc.). Tijdens de goede momenten kan ik hier dan ook met plezier over denken, maar de momenten dat het minder fijn gaat, zit ik echt nog in zak en as.
Mijn lontje is te kort, waardoor ik meteen blokkeer.
Ik merk dat ik nog erg boos ben om hoe het is gegaan op mijn werk, vooral teleurgesteld.
De verwachting was blijkbaar te groot.
Hoe kan het toch, dat ik zulke hoge verwachtingen had, terwijl ik dat , normaal gesproken, zo goed kan aanpassen naar gelang het proces verloopt waarin ik mij verkeer. Situaties die zich hebben voorgedaan op mijn werk zijn nog redelijk aanwezig in mijn hoofd, hoewel de echt enge dromen waarin ik mij zo vreselijk in de steek gelaten voel, steeds minder worden.
Agressie, in de minste vorm doet mij al huilen en het liefst zonder ik mij dan af.
Weg van daar waar het gebeurde.
Nu is dus alles op, energie is er weinig, regelmatig heb ik het erg koud of juist heel warm.
Ik voel me snel verongelijkt en kan dan nogal bot reageren.
Gelukkig weet iedereen hoe ik op dit moment in elkaar steek en een korte uitleg achteraf (maar zelfs soms vooraf) maakt het dan weer gemakkelijker.
Het feit dat ik twee partners heb maakt dat ik bij Steef, in mijn (ehm, óns) gezin de regelmama ben, de spil van het gezin. Dat is ook wat ik wilde zijn en dat is goed gelukt. Maar ja... patroon is dan ook al gevormd. Gewoontes liggen voor het oprapen...
Bij Chiel hoef ik alleen maar IK, ik of ikje te zijn. Deze relatie is natuurlijk nog maar jong, bijna niet gebaseerd op samen iets runnen, we hoeven sámen geen verantwoordelijkheid te dragen. Daar voel en geef ik mijzelf wél ruimte om meer mijzelf te kunnen zijn. Ik zal mijn 'ikken' moeten koesteren, zodat ze ook thuis alle drie aan bod komen. Mijn 'ikje' moet leren te vertellen waar ik zélf hulp nodig heb en dat te uiten. Groot en sterk zijn is een goede eigenschap, maar zal af en toe plaats moeten maken voor het krijgen van geborgenheid, (en meer, maar weet nu even geen woorden).
Door toeval ben ik in aanraking gekomen met mensen die een cursus Geweldloze Communicatie hebben gevolgd. Ik luister nu naar het audioboek van Marshall B. Rosenberg .
Daarmee leer ik dat ik al wel op de goede weg ben, maar nog steeds vele valkuilen heb. Het is goed mijzelf hier in te ontwikkelen en deze vorm van communiceren vooral ook voor mezelf te gebruiken. Zeker als ik in zo'n depressie-bui zit. Verwachtingen zijn dan opgeblazen, het uiten hier van bijna niet mogelijk, gevolg: me erg alleen en verlaten voelen. De veiligheid van het alleen zijn heb ik wel opgezocht, maar me geborgen voelen is er dan niet bij. Dit is mede het gevolg van geen vertrouwen meer hebben in mijzelf, bedenk ik nu terwijl ik schrijf. Mijn rol in gezin, de mannen... maar vooral bij mij van binnen, daar moet aan gewerkt worden.
Het is allemaal gecompliceerder dan ik dacht..
K*t dus..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten